Fly4free.pl

Inspiracja na tripa? Kiedyś obejrzałem film o Concorde, a później YouTube podsunęło odcinek Stradale z Sinsheim. Wolny piątek, rozkład Lufthansy z Krakowa i Kiwi spowodowały, że inspiracja zaczęła się przekuwać w plan (swoją drogą aż się zdziwiłem, że na forum tak mało jest o tym miejscu).
Bilet wystawiony, plan: zobaczyć Technik Museum w Sinsheim, a jak czas pozwoli, to również siostrzane muzeum w Speyer.



Pierwszy lot to całkiem przyjemne widoki na Tatry, poza tym różnice między Lufthansą a Ryanairem są już tak nikłe, że w zasadzie sprowadzają się do batonika wielkości dwóch kostek czekolady. Zwykle Lufthansy staram się raczej unikać, a FRA to już zupełnie, ale tutaj po raz pierwszy nie biegnę na przesiadkę tylko staram się znaleźć wyjście. Auto wziąłem w Wheego - oczywiście byli najtańsi, a auto to jedyna opcja aby zahaczyć o oba muzea w czasie przesiadki. Parking Wheego jest na samym końcu i tak długiego parkingu, ale w końcu udaje się znaleźć auto (Clio) i wyjechać. Pierwszy przystanek? Sinsheim.

-- 13 Kwi 2026 16:21 --

Jazda po niemieckiej autostradzie zupełnie bez historii, a zatem czas na Sinsheim.




Zaczynamy z wysokiego "C" - bolid z nazwiskiem "R. Kubica" i era BMW Sauber. Widać, jak niesamowicie skomplikowana była wtedy aerodynamika F1, masa małych skrzydełek, owiewek i klapek na nosie bolidu. Właśnie takim autem Robert wygrał historyczne Grand Prix Kanady w 2008 roku.




Absolutna ikona, Concorde linii Air France, dumnie wystawiony na dachu muzeum. Ten samolot pasażerski latał z prędkością Mach 2 (ponad 2100 km/h) na wysokości 18 km, gdzie pasażerowie mogli zobaczyć krzywiznę Ziemi. Z powodu tarcia powietrza przy tej prędkości metalowy kadłub rozgrzewał się tak mocno, że cały samolot w trakcie lotu wydłużał się o kilkanaście centymetrów.




"Konkordski", czyli radziecki Tupolew Tu-144. Widać jego charakterystyczny opuszczony nos. Co ciekawe, ten samolot wzbił się w powietrze naddźwiękowo wcześniej niż zachodni Concorde, stając się pierwszym naddźwiękowcem pasażerskim na świecie. Te małe "wąsy" (skrzydełka) wysunięte za kokpitem pomagały mu lądować przy mniejszych prędkościach, bo wielkie trójkątne skrzydła średnio się do tego nadawały.

Sinsheim to jedyne miejsce na ziemi, gdzie obie te naddźwiękowe konstrukcje stoją obok siebie - można porównać oryginał i kopię. Do obu można wejść, Tupolew ma ten radziecki vibe, ale w środku jest znacznie wygodniej bo jest po prostu znacznie większy.




Maserati 250F, a obok jego miniatura dla dzieciaków. To absolutna legenda Formuły 1 z lat 50, Juan Manuel Fangio jeździł tym po torach. Niezwykłe jest to, że wtedy silnik był jeszcze z przodu, przed kierowcą. Zupełnie inna era wyścigów, gdzie kierowca był niemal częścią silnika.




To zdjęcie "The Blue Flame" nie oddaje, jak ten pojazd jest długi. Właściwie to nie jest samochód, tylko rakieta na kołach. Ten pojazd pobił absolutny rekord prędkości na lądzie w 1970 roku, przekraczając magiczną barierę 1000 km/h (dokładnie 1014 km/h z hakiem). Silnik rakietowy zasilany był skroplonym gazem ziemnym.




"Powrót do przyszłości" to jeden z moich ulubionych filmów z dziecięcych lat, a Sinsheim ma w kolekcji samego DeLoreana DMC-12. Wygląda dokładnie jak wehikuł czasu z filmu. Nie ma lakieru, tylko samą nielakierowaną stal nierdzewną - podobno koszmar do czyszczenia, ale przynajmniej nie rdzewieje.Trzeba też jasno powiedzieć, że to, co widać powyżej, to zaledwie wierzchołek góry lodowej i absolutne gwiazdy kolekcji. Wyjątkowych eksponatów są tam dosłownie tysiące, a każdy z nich kryje własną, niesamowitą historię.

Żeby już się zbytnio nie rozdrabniać: znajdziecie tam całą strefę ociekających chromem amerykańskich krążowników szos, a na fanów militariów czeka ogrom sprzętu – w tym pamiątki po Afrika Korps (łezka się kręci w oku każdemu, kto po nocach grał w "Commandosa"). Warto wspomnieć też o słynnym Brutusie, czyli aucie zbudowanym w muzealnym warsztacie (napędza go 47-litrowy silnik lotniczy V12 wyciągnięty prosto z bombowca). Akurat niestety minęliśmy się w czasie i nie było go na wystawie podczas mojego zwiedzania.

Do tego dochodzą wielkie okręty podwodne (U-Booty) i taka aleja luksusowych Maybachów, że nawet w Toruniu by pozazdrościli. Krótko mówiąc: absolutnie unikatowa kolekcja, na którą jeden dzień to zdecydowanie za mało. Niestety z racji ograniczeń czasowych spędziłem tam znacznie mniej, bo czekał na mnie Speyer.Tak jak Sinsheim, tak i Speyer posiada w kolekcji prawdziwe unikaty. O ile ekspozycja samochodowa jest tu nieco skromniejsza, o tyle kolekcja kosmiczna dosłownie wyrywa z butów. Ale po kolei:













To, co jest unikalne w Speyer, to - oprócz kolekcji wozów strażackich - spora ilość modeli eksperymentalnych, takich jak chociażby poniższy projekt Luigiego Colaniego. Facet nienawidził prostych kątów, a z punktu widzenia aerodynamiki te obłe kształty to majstersztyk (redukowały spalanie o kilkadziesiąt procent). Niestety, w kwestii praktyczności i widoczności to absolutny koszmar. Ciekawa jest ta wycieraczka na przedniej, okrągłej szybie, która kręciła się dookoła niczym śmigło.









Na zewnątrz jest jeszcze lepiej:



Skoro w Sinsheim mają Concorde'a na dachu, to w Speyer uznali, że nie będą gorsi i zawiesili w powietrzu ogromnego Jumbo Jeta. Wyobraźcie sobie kilkudziesięciotonowy, wielopiętrowy samolot pasażerski, który został "nabity" na stalowe pale pod kątem, tak jakby właśnie startował. Środek jest mocno wypatroszony, żeby odciążyć konstrukcję (można zejść do gigantycznego luku bagażowego), ale to, co najlepsze, czeka na zewnątrz. Muzeum pozwala na spacer po lewym skrzydle samolotu na wysokości około 20 metrów nad ziemią - tego nie da się zrobić chyba w żadnym innym muzeum na świecie.



Antonow An-22 - największy na świecie samolot z napędem turbośmigłowym. Oprócz charakterystycznego, przeszklonego nosa (gdzie siedział nawigator), całą robotę robią tu silniki. Na każdym z czterech silników zamontowano po dwa zestawy gigantycznych śmigieł, które kręcą się w przeciwnych kierunkach (tzw. śmigła przeciwbieżne). Dzięki temu samolot miał niewiarygodny uciąg, ale za to generował tak potężny hałas i wibracje, że podobno podczas startu trzęsły się szyby w budynkach oddalonych o kilkanaście kilometrów.



Speyer to nie tylko lotnictwo. Obok siebie stoją m.in. okręt podwodny U9 (prawdziwa, 44-metrowa jednostka niemieckiej marynarki wojennej) oraz statek-dom (houseboat), na którym w latach 90. mieszkał, żył i nagrywał swoje hity zespół The Kelly Family (powiedzmy, że nigdy nie byli moimi faworytami, ale niejedną okładkę "Bravo" zdobili).





Crème de la crème kolekcji i głównym powodem, dla którego zdecydowałem się skrócić pobyt w Sinsheim i pojechać do Speyer, jest jednak Buran i reszta wystawy kosmicznej:











Radziecki wahadłowiec Buran (model OK-GLI) to radziecka odpowiedź na amerykańskie promy kosmiczne i absolutny król głównej hali. Z zewnątrz wygląda jak sklonowany brat bliźniak wahadłowców z USA, ale Sowieci dorzucili tu coś od siebie: ten konkretny model testowy miał z tyłu zamontowane cztery klasyczne silniki odrzutowe. O ile Amerykanie musieli wynosić swoje promy do testów w atmosferze na grzbiecie zmodyfikowanego Boeinga 747, o tyle ruscy zbudowali wahadłowiec, który mógł po prostu wyjechać na pas startowy i samodzielnie wzbić się w powietrze jak zwykły samolot. Można zajrzeć do jego ładowni - w środku wygląda to wprawdzie jak niedokończony remont (plątanina kabli i izolacji), ale i tak robi kolosalne wrażenie.

W sumie wcześniej nie było dla mnie takie oczywiste, że aby zobaczyć Burana, wcale nie trzeba się włamywać do Bajkonuru - wystarczy odwiedzić zachodnich sąsiadów.Czas podsumować wyjazd. Co do kwestii praktycznych:

• Sinsheim: biletów jest parę rodzajów, zwykły dla dorosłego to 25 EUR
• Speyer: również 25 EUR, ale jako że przyjechałem po południu, to bilet popołudniowy kosztował mnie 15 EUR
• Parking w obu miejscach: po 5 EUR

Na lotnisku byłem w około godzinę. Szybkie dotankowanie, porzucenie auta z kluczykami w środku na parkingu w drugim terminalu (nawet jak bierzesz auto z T1, to oddajesz w T2 - przynajmniej w Wheego). Koniec dnia u Senatora (najlepsze były ciepłe precle, choć i tak bez podjazdu do simitów w IST). Kran z Franziskanerem "tymczasowo" nie działał przez cały czas mojego pobytu w saloniku.

LH wylądowała w GDN parę minut później niż rozkładowo późniejszy FR prosto z Krakowa, którym leciała reszta rodziny.



Taka mała klamra - w Gdańsku nocowaliśmy po raz kolejny w Montowni, gdzie kiedyś składano U-Booty (choć nie te które widziałem).

Dziękuję za uwagę.W pełni się zgadzam, wiem że zrobiłem to w stylu "Japończyk w Luwrze", ale z drugiej strony lepiej tak niż w ogóle :)

I tak, nie dość że mają 2-dniowe bilety na oba muzea, to jeszcze mają nawet opcje z zakwaterowaniem: https://sinsheim.technik-museum.de/en/admission-fees

No właśnie przeczytałem co napisałem i coś mi nie grało, zdążyłem wyedytować zanim wysłałeś odpowiedź ;)Tak właściwie, to ja wcale nie chciałem oglądać samochodów ;)
Powodem było duo Concorde + ruska kopia, z możliwością wejścia do środka. No, a potem się zorientowałem, że jest jeszcze to drugie, z Buranem. Generalnie oba muzea to dzieło pasjonatów, eksponaty wręcz szokujące, ale ich prezencja jest taka trochę garażowa, trochę berlińska w stylu. To nie wymuskana sala z grą świateł i wonią jaśminu, i jeszcze z instalacją interaktywną obok. I w sumie mi to pasuje. Spytałem AI, jak wyglądają w porównaniu z innymi, m.in. wspomnianym Louwman:
Także tak, zdecydowanie polecam, na krótszą i dłuższą chwilę.

A wspomniany wcześniej top miejsc dla fanów motoryzacji to: